een nieuwe plek

Vorige week merkte ik dat mijn blog vol was. Ik heb de gratis hoeveelheid aan MB gebruikt.

Ik kan veel meer dan de 3MB krijgen, maar dan ben ik bijna €100 per jaar kwijt. 

Ik kan oude berichten er af halen, wanneer ik een nieuw bericht wil plaatsen. Maar dit spreekt mij niet aan, omdat ik dan een aanslag pleeg op de bestaande digitale informatie en agenda. 

Een andere mogelijkheid is om een nieuw start te maken met een vervolg op mijn verdwalen weblog. Dan laat ik de oude staan en begin met een nieuwe. Ik ben inmiddels met de nieuwe begonnen. Het voor mij bekende ontwerp kan ik niet meer vinden. Dit betekent nog wel het uitzoeken van het een en ander. Heb dus nog even geduld.

Je kunt het vervolg vinden op verdwalen2

 

DE WRAAK VAN SAFIYYA

Een gerucht kan veranderen in een zaadje van verscheurdheid en verwoesting.

Dit las ik in een boek van de Egyptische schrijver Bahaa Taher (1935). Het verhaal speelt zich af in een klein dorp dichtbij de zuidelijke stad Luxor in Egypte. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van een jongen, die deel is van wat er gebeurt in zijn uitgebreide famile en de meeste dorpelingen zijn deel van deze uitgebreide familie. 

Dichtbij het dorp staat een klooster, een Koptisch klooster. Een van de mensen die werken en wonen in dit klooster is Mikkadis Bisjaai. Hij wordt in de grote tuin, waar hij zorg draagt voor de verbouw van allerlei gewassen. Hij is geen monnik, maar de tuinman, maar een tuinman, die anderen die naar het klooster komen verwelkomt.

Er zijn anderen die van belang zijn in dit verhaal. Neem bijvoorbeeld Safiyya, het mooiste meisje van het dorp. Zij is wees en de vader en moeder van de verteller hebben haar in hun gezin opgenomen. Of neem bijvoorbeeld Harbi, de mooie man van het dorp, die werkt op het landgoed van de rijke en invloedrijke consul bey, die woont in het nabij gelegen Luxor. 

De verwachting van de dorpelingen is dat vroeg of laat Harbi om de hand van Safiyya zal vragen. Wanneer Safiyya 14 jaar oud /jong is vindt de stiefvader dat zij een huwbare leeftijd heeft bereikt. Harbi komt echter niet in actie. Het volgende jaar gebeurt hetzelfde. Dan komt er een verrassing: de consul bey, via zijn neefje Harbi, vraagt om de hand van Safiyya. Hij is drie keer zo oud, hij is tweemaal weduwnaar geworden en Safiyya geeft toestemming. 

Na enige tijd wordt Safiyya zwanger. Komt dit door de consul bey of door Harbi? De consul bey is boos op Harbi. Hij wil van Harbi af. Een botsing tussen beiden vindt plaats op zijn landgoed. Harbi wordt gefolterd door kleerkasten die door de consul bey zijn ingehuurd. Zij willen echter Harbi niet doden. Tenslotte slaagt Harbi er in om een geweer in handen te krijgen en dood de consul bey.

Het zaadje van verscheurdheid en verwoesting komt tot leven. Safiyya wil wraak voor de dood van haar echtgenoot. Zij voedt haar zoon op in de geest van wraak. Harbi komt in de gevangenis en Safiyya wacht af en giet steeds meer wraak in het leevn van haar zoontje, die later de wraaknemer zal moeten zijn. .

Ik zal niet openbaren hoe het verhaal verder gaat. Wat ik wel wil doen is een aanbeveling geven, om te zien hoe het zaad van gerucht en wraak van water wordt voorzien en leven en dood tevoorschijn brengt.

Bahaa Taher heeft een heel goed boek geschreven, een boek dat iets laat zien van mensen, hoe mensen gevangen raken in wraak en haat. We zien ook mensen die op zoek zijn naar gerechtigheid. 

Bahaa Taher – De wraak van Safiyya – 2000 

de vreemdeling

“Wie het ook is die op je weg geplaatst wordt en die je hulp nodig heeft, nooit zul je dus een reden hebben waarom je je eraan zou kunnen onttrekken hem die hulp te betonen.

Je kunt zeggen dat het een vreemdeling is, maar de Heere heeft hem een kenmerk verleend dat je heel vertrouwd zou moeten zijn en daarom verbiedt Hij het je eigen vlees te verachten.

Je kunt zeggen dat het een verachtelijk en nietswaardig mens is, maar de Heere laat zien dat het iemand is die Hij de eer van Zijn beeld waardig gekeurd heeft.

Je kunt zeggen dat je door geen goede daden van hem tegenover jou bij hem in de schuld staat, maar God heeft hem als het ware in Zijn plaats gesteld als een mens bij wie je even veel en even grote weldaden kunt onderscheiden als die waarmee Hij jou aan zich verplicht heeft.

Je kunt zeggen dat hij het niet verdient dat je zelfs maar de geringste moeite voor hem doet, maar Gods beeld verdient het wel, en met dat beeld wordt hij op je weg geplaatst, met de bedoeling dat je jezelf met alles wat je hebt voor hem inzet. 

En mocht het zo zijn dat hij zich niet alleen niets goeds waardig gemaakt heeft, maar je ook nog getergd heeft met zijn onrechtvaardige en kwaadaardige gedrag, dan is zelfs dat nog geen goede reden waarom je ermee zou mogen ophouden hem in liefde te aanvaarden en met daden van liefde tegemoet te blijven treden. 

Hij verdient iets heel anders van mijn kant, zul je zeggen. Wat heeft de Heere dan verdiend? Als God wil dat je de naaste alles vergeeft wat hij je misdreven heeft, bedoelt Hij daarmee stellig dat je het Hem moet toerekenen.”

Johannes Calvijn – Instuitutie, Boek 3, hoofdstuk 7.6

rondje veluwe (10)

P1030247

Ik stap uit bij de bushalte genaamd ‘Oude Kerk’. De oude kerk staat in Oosterbeek. Ik kijk om mij heen, maar ik zie hem noch zijn herdershond. We hadden afgesproken dat we elkaar hier zouden treffen. Hij had mij gemaild dat hij wel eens mee wilde lopen, nu ik door de streek loop waar hij woont. We leerden elkaar kennen in de tweede helft van de jaren zeventig in Zeist, daarna zagen we elkaar in 2011 en toen kwam hij langs in het voorjaar van dit jaar, toen hij las dat ik met emeritaat was gegaan. Sindsdien gaan er mails over en weer.

Wanneer ik wat beter kijk zie ik op de hoek van de oude kerk een herdershond liggen. Wanneer ik voorzichtig nader kom, zie ik dat er een man bij zit. Hij is het.

P1030253

We gaan op pad, vergezeld door een grote herdershond die de naam Pascal heeft ontvangen. Hij is een levende verwijzing naar de Franse filosoof Blaise Pascal, die bekend is geworden door zijn ‘Gedachten’.

Vrij snel na de start komen we in de eerste regenbui terecht. In korte tijd ontvang ik meer regen dan in alle voorgaande etappes bij elkaar.

We lopen evenwijdig aan de rivier en na een haakse bocht stijden we op naar de Westerbouwing. Vroeger een bekend uitstapje, met mooi uitzicht en een kabelbaantje. Nu is het restaurant alleen te betreden via een feestje.

P1030254

Onze onderwerpen van gesprek gaan van kerkelijke zaken naar persoonlijke zaken. Wat langer dwalen we rond bij de dissertatie over C. Veenhof. Deze Gereformeerd Vrijgemaakte en Nederlandse Gereformeerde voorman heeft heel wat aan kerkelijke ellende meegemaakt. Mijn wandelgenoot leest dit flinke boek. Ik heb er van afgezien om dit boek aan te schaffen. Voorlopig heb ik wel genoeg kerkelijke ellende meegemaakt.

 

Ondanks het regenachtige weer en de lage bewolking is het mooi om de rivier in de diepte te zien.

P1030255

 

We lopen door een bijzonder dorp: Heveadorp. Dit dorp is in de jaren twintig van de vorige eeuw speciaal gebouwd voor het personeel van de Hevea-fabriek. In deze fabriek werden allerhande zaken van rubber gemaakt, bijvoorbeeld laarzen en condooms.

Aan de achterzijde van dit dorp betreden wij het landgoed Duno. Sinds het jaar 1800 is dit een landschapspark (als particulier eigendom). Er zaten wel een paar leuke eigenaaren bij. In 1843 werd het landgoed gekocht door baron Van Brakell, die ook eigenaar was van kasteel Doorwerth. In 188 werd het landgoed gekocht door een cacao-handelaar die was getrouwd met de dochter van een andere cacao-liefhebber: Van Houten. In 1915 was een rubberfabrikant aan de beurt als eigenaar. Hij was afkomstig uit Emden (Duitsland) en ging huizen bouwen voor zijn Groningse arbeiders die hij over had laten komen. Zo ontstond Heveadorp. Na de rubberman kwam de theeplanter, die in 1932 het landgoed naliet aan het Geldersch Landschap.

 

P1030256

 

P1030257

Na een korte afdaling hebben we zicht op de stuw van Driel, we buigen weer af en gaan weer omhoog. We hebben heel wat meters omhoog en omlaag gelopen.

 

 

P1030258

Wanneer het bos op de stuwwal verlaten komen we bij het terrein van kasteel Doorwerth. Een bijzonder kenmerk van dit kasteel is dat het een waterburcht is, gelegen in de uiterwaarden. Bij hoog water krijg je hier natte klompen. Dit kasteel wordt bal in 1260 genoemd. Niet vanwege een mooie reden: het kasteel werd toen door de Heer van Vianen in brand gestoken.

 

P1030259

 

In 1920 kwam het kasteel in handen van de vereniging ‘De Doorwerth’ die een jaar eerder was opgericht. Op een bankje bij het kasteel nemen we een lunchpauze en praten door over allerhande zaken.

Vanaf het laaggelegen kasteel gaan we de bossen weer in. Ten zuiden van Kievitsdel steken we een weg over, die iets laat zien zien van de stijgingen. Deze stijging duurt maximaal 20 kilometer. We hebben niet de tijd om iets te zoeken waar deze weg en daling op uitloopt.

P1030260

 

Op de grens van bos en uiterwaarden (wanneer we net de A50 onderdoor zijn gegaan), vlakbij Renkum nemen we van elkaar afscheid. Mijn wandelgenoot loopt rechtstreeks naar huis met zijn hond (later schrijft hij mij dat na een tijdje de hond op topsnelheid terugliep om naar mij te gaan. Hij was vergeten te vertellen aan mij dat zijn hond een pastorale inslag heeft).

P1030262

Ik loop weer het bos in en kom weer een applaushek tegen. Het is modder en modder met af en toe een droog stukje onder mijn voeten.

 

P1030263

 

Ik loop verder via Heelsum, waar ik aan de voet van het oude kerkje dit bord tegenkom. Vroeger was gebouw Rehoboth (= ‘ruimte’, zie Genesis 26:22) een schoolgebouw en eigendom van de Hervormde gemeente van Heelsum.  De eerste steen werd in 1883 gelegd door baron van Brakell, die we al eerder zijn tegen gekomen. Nu kan het gebouw gebruikt worden voor allerhande doeleinden, waaronder condeleances.

 

Wanneer ik omhoog kijk zie ik de oude kerk van Heelsum. In 1517 werd de eerste steen gelegd voor deze kerk, maar het duurde een paar jaar voordat de kerk helemaal klaar was. 1517 was ook het jaar dat Martin Luther zijn 95 stellingen op de deur van de slotkapel van Wittenberg spijkerde. Deze gebeurtenis wordt gezien als het begin van de Reformatie.

 

P1030265

 

Ik dacfht dat onderstaande muziekgroep al gestopt was met optredens, maar toch komt er nog geld binnen voor “Het Goede Doel”.

P1030267

 

De omgeving waar ik door heen loop staat sterk in het teken van de tweede wereldoorlog. Hier is zwaar gevochten tijdens de operatie Market Garden, toen het de bedoeling van de Geallieerden was om de bruggen bij Nijmegen en Arnhem in handen te krijgen. Dat is mislukt, mede omdat bleek dat er toch meer Duitse troepen aanwezig waren dan verwacht. Jaarlijks wordt in deze contreine de Airbornwandeling gehouden, de grootste eendaagse wandeltocht ter wereld. In mijn jonge jaren heb ik deze wandeling ook een keer gelopen. Tegenwoordig loop ik liever in kleiner gezelschap dan de onegeveer 35.000 wandelaars die er nu jaarlijks zijn. Een van de tekenen vandeze militaire aanwezigheid is onderstaand etablissement Eethuys Airborne.

P1030269

 

P1030271Even later loop ik door landgoed Quadenoord. Dit is een particulier landgoed, waarop een natuurkampeerterrein is gevestigd. Dit landgoed is al sinds 1872 in handen van de familie Koker. Het landhuis van latere datum is gebouwd in de stijl van de Amsterdamse school.

P1030272

Everwijnsgoed

 

In het stroomgebied van de Oliemolenbeek neem ik plaats op een bankje dat niet helemaal doorweekt is. Ik zit vlakbij de plaats waar in vroeger tijden een “theekoepel” was. De “theekoepel” werd gevormd door een cirkel van lindenbomen, de takken werden zo gesnoeid en geleid dat zij een koepel vormden waaronder de dames van landgoed ‘De Keyenberg’ thee dronken en genoten van het uitzicht. Er stroomt nu beduidend minder water door de beek dan een eeuw geleden.

P1030273

 

P1030275

Ik loop op de grens van bos en vrije veld naar het zuiden. Ter hoogte van een meertje (het is geen grote modderpoel) sla ik rechtsaf.

 

 

P1030276

Kort daarop bij een nauwelijks zichtbaar pad sla ik linksaf, weer verder naar het zuiden. Het pad is smal en herfstachtig. Ingeklemd tussen de begraafplaats van Renkum en een weiland.

 

 

 

 

 

 

P1030277

 

Wanneer ik blik naar rechts werp zie ik kaler wordende heggen. Ik zie geen zerken en toch is dit de begraafplaats. Is dit een nieuw gedeelte dat al vast is ingericht met paden en vakken, omzoomd door heggen?

 

Tegenover een hoek van de begraafplaats is een klein weggetje (deel van de Hartenseweg ?) met een rijtje mooie huizen van oudere datum.

P1030278

 

Recht tegenover de ingang van de begraafplaats van Renkum kom ik op een lange rechte weg. Bij de aanvang van de weg staat een groot statig landhuis. Op een hek staat de naam van dit gebied “Oranje Nassau’s Oord”. Weer een plek die is verbonden is aan de Oranjes, de zoveelste plek op mijn route rondom de Veluwe.

P1030279

 

Hier lijkt het even of ik al weer thuis ben, maar nee, er wacht nog een flink stuk. Deze ommuurdde tuin hoort ook bij het Oord, er wordt gewerkt aan het herstel van de muren en de verdere aankleding van de moestuin.

P1030280

Oranje Nassau’ Oord heeft een boeiende geschiedenis. Koning Willem III kocht in 1881 het kasteel Kortenburg, dicht bij de Wageningse Berg, met alle hoogteverschillen. De koning hoopte dat zijn vrouw Emma hier iets terug zou vinden van haar geboortestreek Hessen (Duitsland). Veel tijd bracht Emma hier echter niet door, een paar zomers was zij hier.

P1030282

Toen regentes Emma afscheid nam als regentes kreegt zij een klein geschenk van de natie, de som van f. 300.000. Voor het bedrag werd zij een bouwkoningin, want naast het kasteel liet zij het eerste sanatorium van het land bouwen, een sanatorium speciaal voor mensen met tuberculose. Het gebouw kreeg een gebogen vorm, met de bedoeling dat zo de wind beter werd tegen gehouden.

P1030281

Tijdens de tweede wereldoorlog (daar is-ie weer) werd het kasteel zwaar beschadigd, na de oorlog werd het afgebroken. Het sanatorium bleef staan en bestaan. Momenteel is het pand in gebruik als tehuis voor dementerende bejaarden.

 

 

 

 

P1030283

De gebogen vorm van het gebouw is nog steeds goed te zien. De stichting Zinzia heeft dit gebouw in beheer en nog enkele andere panden in de omgeving.

 

 

 

Inmiddels ben ik de grote weg N225 overgestoken en ben ik de Wageningse Berg opgegaan. Mooie uitzichten over het rivierenlandschap kom ik tegen.

P1030284

 

P1030286Ik wordt er attent op gemaakt door een tekst in mijn routeboekje anders was ik er volledig aan voorbij gelopen. Midden in het bos op de Wageningse Berg staat een klein woonwijkje. Wie heeft hier ooit toestemming gekregen om in dit mooie bos op de hoogte van de berg woningen te bouwen? Een paar kleine platte huisjes zijn na de tweede wereldoorlog hier gebouwd. De bedoeling was dat het noodwoningen waren om de woningnood een beetje te lenigen. 15 jaar zouden de woningen blijven staan, daarna zouden er voldoende andere woningen moeten zijn voor de bewoners van de Oranjelaan. . Toen het jaar 1960 was aangebroken wilden de bewoners niet weg (geef ze eens ongelijk !). De sloop van de woningen werd keer op keer uitgesteld. Uiteindelijk in 1982 werd besloten om de huisjes te laten staan en te renoveren.

 

P1030289

De route van vandaag eindigt op de berg bij hotel de Wagenings Berg. Nu nog een korte wandeling naar de bushalte en dan naar het busstation van Wageningen en vandaar naar huis.

 

 

 

 

 

 

 

P1030290

watertoren op de Wageningse Berg, 30 meter hoog, gebouwd in 1948

 

Nog even wat statistieken van deze etappe:
mijn wandelduur (inclusief pauze’s) is 5.35 uur
mijn afstand is 21.83 kilometer
mijn gemiddelde snelheid is 3.91 kilometer per uur

 

 

 

 

De volgende etappe (en dat is nummer 11, ik ben inmiddels op de helft van de gehele route) gaat van de Wagenings Berg naar Ede. Op papier is deze route 10 kilometer, maar in de praktijk komen daar nog een paar kilometer vanwege bereikbaarheid via openbaar vervoer.

ACHTER DE BERGEN

Dit is het indrukwekkende levensverhaal van Amina Ingabire.

Amina Heeft haar leven verteld aan Saskia Smith. Het is een geschiedenis van geweld, van misbruik, van verkrachting, van gewelddadige mannen, van onbetrouwbare mensen. Het is de geschiedenis van een vrouw die door blijft gaan, die besluit om haar eigen beslissingen te maken in een culruur waar mannen het voor het zeggen willen hebben.

Amina groeit op ion Zaire waar haar vader werkt als voorman in een steengroeve. Wanneer Amina vier jaar oud is brengt vader het gezin terug naar zijn geboorteplaats Vunga. Zelf blijft hij in Zaire, met een andere vrouw. Twee jaar later komt haar vader terug. Hij is ontslagen vanwege zijn alcoholisme. Haar moeder grijpt ook naar de fles. Haar vader is vaak weg, haar broers worden gewelddadig, in woorden en daden.

Wanneer Amina 13 jaar jong is wordt zij bij de waterplaats verkracht door een oude man. Zij wordt zwanger en verlaat haar huis. Een leven op straat begint, een leven met vele moeilijkheden, geweld, bedelen om eten, tijdelijke baantjes, slapen onder een brug en altijd ligt het gevaar van mannen op de loer. Het militaire geweld is aanwezig van binnen en van buiten de grenzen. Haar eerste kind sterft, haar tweede kind wordt door haar moeder opgevoed en stierft tijdens de genocide van 1994. Er is een jonge man die anders is, hij heet Innocent, maar hij wordt opgeblazen door een bom wanneer hij in zijn legerwagen rijdt. 

Amina ontvlucht Rwanda en gaat naar Zaire. In een vluchtelingenkamp krijgt ze de kans om te bwerken in een veldhospitaal van Artsen zonder Grenzen. Ze heeft besloten om haar leven in eigen hand te nemen, niet aan de leiband van een man.  Op een dag komt een van haar broers in het kampo. Hij is uit Duitsland gekomen waar hij woont. Hij zal proberen om Amina uit het land te krijgen naar een veilige plaats, samen met nicht Denise. Samen vliegen ze van Goma naar Nairobi, geholpen door een oude man, die geen seks als compensatie vraagt.  

Lange tijd blijven Amina en Denise in Nairobi.  Denise krijgt een ticket om naar Duitsland te gaan. Amina blijft achter. Ze werkt als kapster is wordt een expert in het invlechten van kunsthaar. Ze heeft clienten in hoge Keniaanse kringen. Ze slaagt er in om een vals Keniaans paspoort te krijgen. Ze gaat op weg naar Duitsland, maar ze komt niet verder dan Schiphol, haar paspoort is niet van beste kwaliteit. Ze gaat de asielprocedure in. Ook in Nederland ontmoet ze Rwandese mannen die op de oude voet verder willen gaan, dominant, vrouwen behandelen als goedkope arbeidskracht, voor snelle seksuele bevrediging. 

De procedure die Amina in is gegaan duurt jaren. Zij spant zich in om zelfstandig te zijn, om op haar eigen benen te staan, zelf voor haar inkomen te zorgen. Uiteindelijk mag zij in Nederland blijven en krijgt de Nederlandse nationaliteit.

Het is een indrukwekkend leven. Een leven van een vrouw die gewond is geraakt, die moedig is, die haar eigen leven wil bepalen, die bereid is om alles aan te pakken om te bouwen aan haar toekomst. Maar haar leven in Rwanda is nog steeds aanwezig in haar nachtmerries. Juist ook wanneer zij na vele jaren op bezoek gaat bij overgebleven familie in Rwanda. Ze gaat naar de oude plekken waar ze heeft geslapen, onder de brug, waar ze werd verkracht, waar ze weg gejaagd werd bij het hotel om eten te pakken uit de afvalbakken (nu eet zij in het restaurant), waar ze liep met haar kind in een doek op de rug.

De titel van het boek verwijst naar haar vraag als klein meisje aan haar moeder: “Wat is er achter de bergen?” Haar moeder zei dat achter de bergen God woonde.

Amina woont in Nederland met haar Nederlandse man en een kind. Hier kun je een interview met Amina horen en zien. 

Saskia Smith & Amina Ingabire – Achter de bergen. De overlevingstocht van een Afrikaanse vluchtelinge – 2011

Petrus Augustus de Génestet

In de negentiende eeuw waren er aardig wat dominees die zich met de dichtkunst bezig hielden. Een van hen was Petrus Augustus de Génestet, maar wel met een kritische geest en met twijfel. Hij werd geboren in de hoofdstad op 21 november 1829. De start in zijn leven was moeilijk. Op jonge leeftijd verloor hij beide ouders, zijn moeder stierf aan tuberculose. Het gevolg was dat hij werd opgevangen door zijn oom Jan Adam Kruseman, die kunstschilder was.

 Hij studeert aan het Seminarium van de Remonstratntse Broederschap. In 1852  wordt hij predikant in Moordrecht. In hetzelfde jaar verkast hij naar Delft. De pastorie staat naast het kerkhof, de pastorie noemt hij “Welgelegen”. In 1852 trouwt hij met Henriette Bienfait. Zij krijgen vier kinderen. Zeven jaar later overlijdt zijn vrouw en in het jaar daarop een van hun kinderen, beiden aan de gevolgen van tuberculose. Zijn eigen gezondheid laat ook te wensen over en hij besluit om ontslag te nemen als predikant en om afscheid te nemen van de kerk. Op 2 juli 1861 overlijdt hij in Rozendaal aan de gevolgen van … tuberculose. Hij wordt begraven op de begraafplaats te Rozendaal, in de schaduw van het kasteel.

Petrus Augustus de Génestet werd bekend als dichter, hij werd zelfs de best verkochte dichter van de negentiende eeuw. Hij schreef over zaken die zijn lezers goed konden herkennen.

Een van zijn korte gedichten (gepubliceerd in zijn ‘Lekedichtjes’, 1861) werd wel geciteerd door mijn literaire schoonmoeder.

           Individualiteit
         ‘Wees u-zelf!’ zei ik tot iemand;
         Maar hij kon niet: hij was niemand.

 

P1030192

In Rozendaal wordt zijn naam nog gekend. Haaks op de Kerklaan en dichtbij de oude kerk van Rozendaal is een laan naar hem genoemd. 

alles voor de reiziger

P1030190

Bij de start van een van mijn wandelingen werd mijn aandacht getrokken door deze tekst op de bushalte. Ik neem aan dat de organisatie Connexxion iemand in huis heeft die door heeft geleerd in het specialisme van ‘communicatie’. Aan de tekst op de gele achtergrond is blijkbaar veel aandacht besteed, met de bedoeling om zo veel mogelijk grammaticale en tekstuele verwarring teweeg te brengen bij de argeloze reiziger. Mislukte afkorting, ongepaste hoofdletter, verkeerd geplaatste punt, ongewenste hoofdletter, onduidelijkheid over enkel- en meervoud. Dit alles nog afgezien van de lijnen die hier niet meer stoppen.

Gelukkig gebeurt dit alles onder het motto ‘ Alles voor de reiziger’.